CH.SKÓRY

Choroby pasożytnicze skóry;

Świerzb drążący – chorobę powoduje pasożyt o nazwie Sarcoptes Scabiei należący grupy pasożytujących roztoczy. Zarażenie następuje poprzez kontak bezpośredni z chorym zwierzęciem. Choroba rozpoczyna się pojawieniem rumieniowatych grudek pokrytych strupkami, początkowo zmiany lokalizują się na brzegach małżowin usznych, łokciach oraz kolanach, stopniowo rozprzestrzeniają się na okolicę brzucha i całe ciało. Zmianom towarzyszy bardzo silny świąd który doprowadza do samokaleczeń u zwierząt, wtórnie powstają wyłysienia i rany na skórze, które często ulegają wtórnym zakarzeniom. W celu zdiagnozowania choroby wykonuje się kilkakrotnie zeskrobinę skórną w której można uwidocznić pasożyty lub ich jaja pod mikroskopem.

W leczeniu stosuje się środki roztoczobujcze działające miejscowo takie jak związki fosforoorganiczne lub amitraza oraz preparaty działające ogólnie jak ivermektyna. Skuteczne może być również stosowanie fipronilu.

Nużeniec – chorobę powoduje pasożytujący roztocz o nazwie Demodex canis. Bytuje on w mieszkach włosowych ale spotyka się go również w gruczołach łojowych lub potowych. Uważa się że przekazanie pasożytów odbywa się tylko między suką a szczenięciem i następuje wyłącznie w okresie okołoporodowym. U większości zdrowych psów wykrywa się w skórze niewielką ilość nużeńców nie powodującą żadnych zmian na skórze. Przyczyna, dla której u niektórych zwierząt rozwija się kliniczna postać choroby nie jest jeszcze do końca poznana, upatruje się tu czynników genetycznych i zaburzeń w odporności. Postać miejscowa nużycy występuje najczęściej u młodych psów (3-11mieś) i objawia się plackowatymi wyłysieniami z rumieniem oraz złuszczeniem naskórka, zmiany najczęściej lokalizują się na głowie oraz kończynach piersiowych, rzadziej na tłowiu. U ok 90% psów dochodzi do samoistnego wyleczenia ok 10% przypadków przechodzi w postać uogólnioną. Postać uogólniona ma bardzo różnorodny obraz kliniczny, występują rozległe obszary wyłysień z rumieniem, łojotokiem, grudkami, krostkami, strupkami i owrzodzeniami. Zmianom przy wtórnych nadkarzeniach bakteryjnych może toważyszyć świąd. Mogą pojawiać się obj ogólne – powiększenie węzłów chłonnych, osowiałość, posmutnienie, utrata apetytu, gorączka. W celu potwierdzenia obecności pasożyta wykonuje się kilkakrotnie zeskrobinę skórną i ogląda pod mikroskopem. W leczeniu w zależności od postaci choroby, rozległości zmian, obecności wtórnych nadkarzeń stosuje się następujące preparaty; kąpiele w nadtlenku benzoilu, roztwory amitrazy, milbemycynę oraz ivermektynę, w celu likwidacji wtórnych nadkarzeń bakteryjnych antybiotyki, wspomagająco modulatory odporności.